انگلستان، شاید وقتی دیگر...

(ناراحت کننده بود این پاراگراف، حذف کردم...)

قبلا در مورد اقتصاد نظری داشتم مثل همه. این که ما دچار رکود اقتصادی شدیم و فکر می کردم همه اش زیر سر تحریم است ولی حالا متوجه شدم در بخش تجارت ما و به خصوص بخش خصوصی یک عده تاجر وجود دارند که بی توجه به نظریه ها و اصول اقتصادی طبق شم بازرگانی خود دارند کار می کنند و نیازی به تحلیل های اقتصاددانان ندارند. همین عده که یک مشت تاجر کم سواد و تازه به دوران رسیده هستند یک جوری دارند به اقتصاد ما ضربه می زنند که فکرش را هم نمی توانید بکنید. حتی گاهی در راس بعضی از سازمان ها یک دسته افرادی نشسته اند که وقتی باهاشان حرف می زنی تازه متوجه می شوی ساده ترین اصول کاری خود را نمی دانند.

تهران که رفتم با یک آقای مثلا مهم جلسه داشتم. وقتی داشتم توضیح می دادم یک مثال پیش پا افتاده از سفرش به فرانکفورت زد که فکر می کنم بیشتر برای این بود که با به رخ کشیدن سفرش به فرانکفورت مثلا بگوید متوجهم چه می گویی! ولی شاید ده دقیقه هم به حرف های من گوش نداد و گفت: «من یک مصاحبه تلویزیونی دارم! زود بر می گردم!» توی دلم گفتم خدای مهربان، این مصاحبه ها و جلسه ها را از شما نگیرد!

وقتی به اصفهان برگشتم به یکی از هتل های بزرگ سر زدم. چه دل پری داشتند از موضوعی که من با آنها در میان گذاشتم. تازه فهمیدم من حالا حالاها راه درازی تا رسیدن به هدفم در ایران دارم! از صبح علی الطلوع هم نرگس هی در گوشم می خواند که: «انقد فس فس کن تا دکترای امسال را هم از دست بدهی!»

خب باشد می خوانم. بعدش چه. من دلم این زندگی را نمی خواهد. دلم یک خانه خوشگل می خواهد. خیلی آرام. پنجره های بزرگ و پر نور. پر از عطرهای خوش. یک همسر جذاب. کم حرف ولی پر احساس. لجباز. خوش لباس. با عطر تند مردانه، چنان که وقتی در آغوشم می کشد مستم کند. یکی که یک روز بی هوا جلوی راهم را بگیرد و بگوید می دانی چند وقت است که دوستت دارم ولی نمی توانستم بگویم... اما به اخلاقم که فکر می کنم می بینم من اصلا آن قدر دوست داشتنی نیستم... منی که مردهایی به سراغم آمده اند که دخترهای دیگر در آرزوی یک لحظه بودن با آنها لحظه شماری می کنند ولی همیشه پاچه همه شان را گرفته ام و دست آخر به جایی رسیدم که هی از خودم بپرسم: «چرا الان باید این همه تنهایی را تحمل کنم...»

خانوم مدیر...