این ابری که باران نمی بارد...

دغدغه دکترا رهایم نمی کند. از طرفی دغدغه ی دیدن خانواده ام. و این ثبت نهایی شرکتم. دیروز با منشی ام حرف زدم. من اصلا احساس نمی کنم او منشی من است. او دانشجوی ارشد همان شاخه ایست که من درسش را خواندم ولی یک گرایش متفاوت. افراد زیادی برای مصاحبه آمدند اما هیچ کدام راضی ام نمی کردند. دغدغه بزرگی برایم شده بود. تا این که یک روز توی دفترم نشسته بودم که او آمد. روبرویم نشست و گفت برای منشیگری آمده است.

از چند ویژگی اش خوشم آمد. اول این که خیلی جدی بود. محکم حرف می زد. مؤدب بود. با حقوقی که پیشنهاد دادم کنار آمد. هیچ سوال خاصی نپرسید. شفاف بود و وقتی فرم را پر کرد در پاسخ به سوالی که پرسیده بودم هدف شما از همکاری با این شرکت چیست نوشته بود: «همکاری در دستیابی به اهداف شرکت.»

به مرور زمان متوجه شدم او کپی خودم هست. روزهای اول میکاپ نسبتا غلیظی داشت. ولی وقتی دید من به یک کرم و یک رژ ساده بسنده می کنم شبیه من شد. ساده ولی شیک. دل به کار داده و خیلی باحوصله و صمیمانه به ارباب رجوع یا کسانی که برای همکاری مراجعه می کنند پاسخ می دهد.

حالا خیلی دوستش دارم. نمی دانم چه تعریفی از مدیر توی ذهنش بود. ولی می دانم یک روزی که شرکت من پا بگیرد و خیلی بزرگ شود چنان که دیگر نیازی به حضور مداوم من نباشد او برای دیگران از روزهایی خواهد گفت که شاهد مداومت و سختی کشیدن من بوده. شاهد بغض هایم، اشک های خشکیده روی گونه هایم، گودی پای چشم هایم، سکوت های طولانی ام، آدم هایی که آزارم داده اند، تنش هایی که پشت سر گذاشته ام... از روزهایی که آرزوهایم را شنیده، دردهایم را فهمیده و در همه وقت همراه من بوده... حتی شاید از روزهایی بگوید که هر صبح توی اتاق من با هم صبحانه می خوردیم و حسابی می گفتیم و می خندیدیم با این که دلم شکسته بود...

خدایا به من یک قدرتی بده. یک قدرتی که بتوانم آن قدر کارم را توسعه بدهم که هر کسی که از من تقاضای کار می کند دستش را بگیرم. خدایا آدم هایی سر راه من قرار بده که واقعا تخصص داشته باشند و مرا با دردسر مواجه نکنند. یا آدم هایی که انرژی ام را نگیرند. حسادت نکنند. زمین نزنند مرا... دیشب نرگس بهم توپید که چرا نماز نمی خوانی. گفتم حوصله ندارم. گفت غلط کردی. مگر مسخره بازیست. خجالت کشیدم. رفتم وضو گرفتم نشستم پای سجاده. دلم پر بود. بغضم را به آسمان فرستادم...

خانوم مدیر...