کلپچ!

دیروز داشتم به نرگس می گفتم هفته کاری ما عملا از روی سه شنبه لق می زند. یعنی هفته ما در واقع شنبه، یک شنبه و دوشنبه هست! و وای به حال این که وسط هفته تعطیلی باشد. یعنی تا کارهای آدم روی غلتک می افتد یکهو می خوری به تعطیلی و عملا اگر در حال طی پروسه ای باشی که مثلا قرار است مجوزی چیزی بگیری باید صبر ایوب داشته باشی!

امروز کلی کار دارم که باید ردیف کنم. البته این روزها سرم را خلوت کرده ام و به خصوص که از نوشتن کتابم فارغ شده ام دارم به مجوز گرفتن، خرید مبلمان برای اتاق خودم و برنامه ریزی دکترا فکر می کنم. برنامه هایی که قرار است اجرا کنیم را به ترتیب می نویسم و پیش می برم. این که چقدر موفق می شوم به باور مردم بستگی دارد. این که مردم چقدر خوب ما را باور کنند. مردمی که قشر تحصیلکرده و فرهیخته و یا قشر بازرگان و تاجر ما را تشکیل می دهند. مردم ما خیلی آگاهند. یعنی حتی در خرید کالا یا خدمات هم اول از همه دنبال سرنخ هایی هستند که به آنها یقین بدهد فلان شرکت، واقعا دارد محصولات یا خدمات خیلی خوبی با قیمت مناسب فراهم می کند و واقعا منصف است.

چند وقتی است که به این موضوع فکر می کنم که کشور ما چرا با این که خیلی چیزها را می داند باز به یک سری چیزها کمتر اهمیت می دهد؟ البته که منظورم فقط سیاست گذاران نیست بلکه مردمی که برای شروع یک کسب و کار جدید، اول از همه سراغ فروشندگی موبایل، لوازم خانگی، سوپرمارکت و امثال اینها می روند را هم شامل می شود. من این روزها خیلی به این موضوع دقت می کنم که بعضی مغازه ها یکی دو ماه باز می شوند بعد سریع جمع می شوند! یا بعضی هستند چون باید باشند و هیچ تغییری در روند فروش خود یا ارتباط با مشتری نمی دهند.

متاسفانه کشور ما هنوز روی تولید کالا سرمایه گذاری می کند و در حالی که الان، دنیا و حتی کشورهای آسیای جنوب شرقی مثل سنگاپور، از نظر اقتصادی از ایران جلوتر هستند اما ایران همچنان، مرغش یک پا دارد! در عصری که خدمات دارد اقتصاد کشورهای بزرگ را بارور می کند در ایران هنوز خدمات و تجارت الکترونیکی به خوبی شناخته نشده. ولی گاهی هم یک سری افراد هستند که کاری به این حرف ها ندارند حتی برای فروش کله پاچه هم خدماتی عمل می کنند و خیلی هم از کسب و کارشان خوششان می آید!

خانوم مدیر...