حال خراب من

آدم دلش که می گیرد با همه چیز غریبه می شود. یعنی هیچ چیز حتی اگر خیلی خوب باشد هم خوب نیست. روزها آرامش ندارد شب ها کابوس می بیند. این حالت وقتی بدتر می شود که نمی تواند پاسخی برای سوالات زیادی که توی ذهنش دارد پیدا کند. هی حلاجی می کند آخرش هم هیچ به هیچ.

نمی نویسم که کسی بخواند یا نخواند. فقط حس می کنم باید بنویسم. شاکی ام. از انتخاب هایم. از تصمیم هایم در سرزمینی که هیچ کس، برای چیزهایی که من بهش فکر می کنم تره هم خرد نمی کند. حرف هایی که خریدار ندارد و عده ای که همیشه هستند. چون باید باشند و کلیشه پرستی کنند. حرف های نو خریداری ندارد. چه کسی به این چیزها اهمیت می دهد وقتی مردم به نان شبشان محتاجند.

شنیده ام نذر و نذورات تاسوعا و عاشورا از مرز میلیاردی گذشته ولی من نمی دانم این نذرها قرار است کجا صرف شود وقتی میلیون ها جوان ایرانی خلاق و نابغه و مخترع برای راه اندازی کسب و کارهایشان به درصد کمی از این پول ها نیاز دارند تا بدرخشند.

این روزها همه چیز زندگی من از نظر فکری در هم ریخته و هیچ آدم مطمئنِ بی حاشیه و صادقی برای درددل پیدا نمی کنم. خسته به دفترم می آیم و خسته از دفترم می روم. دلتنگی هایم کم کم روی هم تلنبار می شود. آخرش هم یکهو منفجر می شوم و سر یکی خالی می کنم.

آدم هایی که باید بمانند را از دست می دهم. روابطم را خراب می کنم. سر منشی ام داد می زنم. پشت تلفن بحث می کنم. همه را یک جور از خودم می رنجانم. به همه بی اعتماد شده ام. احساس می کنم همه قرار است سرم کلاه بگذارند، اذیتم کنند، جان به لبم کنند...

وقتی فکرم به هم می ریزد آرامشم را از دست می دهم. امروز کتابم را برای چاپ به ناشر می دهم...

خانوم مدیر...